Get Adobe Flash player

Nieuws

Palmpasen en Pasen.

 

Palmpasen en Pasen zijn de feesten die het meest zichtbaar verbonden zijn met de natuur. De maan- en zonnestand heeft alles te maken met de dag waarop deze feesten gevierd worden. Pasen valt altijd op de eerste zondag na volle maan in de Lente.

Oorspronkelijk was Palmpasen een oud vruchtbaarheidsfeest. Het werd gevierd in het voorjaar bij de herleving en opstanding van de natuur. In de Christelijke tijd is er de opstanding van Christus aan verbonden. We noemen de zondag voor Pasen, Palmzondag. De eerste dag van de Goede Week. We herdenken de dag waar op Christus op een ezel de stad Jaruzalem binnen reed en door de mensen werd toegejuicht als een koning.

Met onze jonge kinderen beleven we het Palmpaasfeest door te kijken naar de natuur, waar zij zo sterk mee verbonden zijn. Een tochtje door de tuin met een feestelijk versierde palmpaasstok is voor hen een teken van het begin van de Lente. De symbolen van deze stok zijn al heel oud. De palmpaasstok doet denken aan de meiboom, de levensboom, een uitdrukking van het eeuwig leven. We versieren de stok met crepe papier in de kleuren donkergroen (het oude) en het lichtgroen (het nieuwe), tevens de vloeiende sapstromen. We hangen er slingers aan in zachte lente kleuren. De ketting van gedroogd fruit staat symbool voor het voedsel dat wij op onze reis door het leven nodig hebben. In de vruchten zit ook de kiem voor een nieuw begin. Bovenop de palmpaasstok prijkt het broodhaantje. De haan wekt ons aan het begin van elke nieuwe dag. Als staart draagt de haan een takje van de buxus, de altijd groene struik en een beeld van eeuwig leven.

Pasen is het feest van de opstanding. ‘ s Morgens vroeg, toen de zon op kwam is Christus, voor de mensheid, opgestaan uit de dood. Zoals ook de natuur in het voorjaar weer opstaat, een nieuwe inwerking van het licht binnen de oude schepping.
De zon beweegt ons met de kinderen naar buiten om in de natuur te beleven hoe alles opnieuw tot leven komt. De lentebloemen, de knoppen aan de bomen die op springen staan, het frisse groene blad. Het plezier in ontdekken van de ontkiemde plantjes en bloemen in de natuur hoort net zo goed bij het Paasfeest, als het zoeken naar eieren. De Paashaas verstopt in de vroege ochtend de eieren en is alweer verdwenen als wij ze gaan zoeken De Paashaas is het symbool van alertheid en opoffering. Een innerlijk beeld dat wij onze kinderen zouden kunnen meegeven:
innerlijk zoeken naar de lichtvonk in ons eigen bestaan.

WARME DAGEN EN EEN 
MOOI 2017 TOEGEWENST

 

Advent en Kerst.

 

In dit jaargetijde houden we ons bezig met de feesten van het licht, te beginnen met Sint Maarten. In optocht liepen we buiten opzoek naar een edelman en met een zelf gemaakte lampion. Al zingend probeerden we ons lichtje brandende te houden.

 

Vier zondagen voor Kerstmis vangt de Advent aan. In het begin van de adventtijd helpen Sint en Piet om in ons hart te kijken, om je open te stellen voor wat komen gaat. De geboorte van het Jezus kind, de brenger van het “liefdeslicht” in de wereld.

 

Laten wij dat licht alleen aan de buitenkant schijnen of ook binnenin ons?                                                                                                                                                               

 

Leven en denken wij volgens het lichtje dat symbool staat voor liefde en verdraagzaamheid?

 

Ieder van ons ontmoet in zijn omgeving wel eens iemand die als “moeilijk” wordt ervaren.                                            

 

Bijvoorbeeld in de groep waar jouw kind speelt zit een “lastig” kind. Jij als ouder ervaart dit kind als spelbreker, het verstoort volgens jou de harmonie in de groep. In de hal praat je met andere ouders over hoe vervelend dit is. Het liefst zou je zien dat dit kind weggaat, want dan is het probleem opgelost.

 

Is dit echt een oplossing? Heb je, je afgevraagd hoe het komt dat dit kind zich zo gedraagt? Wat laat dit kind jou zien?                                                     

 

Misschien leert dit kind jou juist om verdraagzaam te zijn.

 

Je kunt het ook omdraaien. Alle energie die je nu gebruikt om jezelf en anderen te overtuigen, kun je ook gebruiken om, om het kind heen te gaan staan. Het kind te omhullen met jouw liefde. Natuurlijk is het niet altijd eenvoudig om in “weer en wind” dat gevoel vast te houden. Ook al is jouw lichtje nog zo klein, het brandt wel! Op deze manier leer je zelf verdraagzaamheid en ben je een voorbeeld voor je eigen kind. ( en anderen.) Vaak blijkt dat de oplossing van een probleem door deze houding dichterbij is dan je denkt. Als wij dit allemaal proberen in deze adventtijd, zal de wereld een stukje vrediger zijn.

 

Als de sterre schittert                                                                                                                                
lichtend en klaar                                                                                                                                                                                              
zo zijn mijn denken en voelen                                                                                                                                                      
en ook mijn gebaar…

 

IMG20161210WA0001klein

 

 

 

IMG4132copyklein

De verhuizing van Pim en Zonnestraaltje

Vol ijver hebben de peuters dozen beplakt en daarna een stukje speelgoed uitgezocht dat zij in de doos hebben meegenomen. Thuis wordt het met papa of mama schoongemaakt en na de vakantie verhuizen de peuters het naar de nieuwe plek bij de Kindercampus. De ouders hebben op een maandagavond de rest in dozen verpakt voor de a.s. verhuizing. 
Zo helpt iedereen een handje mee.
Juf Ria.

 

foto 18

foto2 37foto2 39

foto3 25foto5 12



 

12 juli 2016

 

De Allerlaatste Nieuwsbrief van mij.

PimmetjesMorgen is mijn laatste werkdag voor de groep bij “Zonnestraaltje (ik ga pas officieel per 17 september met pensioen) en ik kan het toch niet laten om d.m.v. deze brief mijzelf af te laten “kicken” van het schrijven van de nieuwsbrieven. Na de vakantie is Mirjam de leidster op de maandagmiddag-groep en Bianca op de maandagochtend-groep. De peuters en de ouders hebben in de afgelopen weken al met een van hen beiden kennis kunnen maken en de peuters zullen ook bij Bianca en Mirjam met veel plezier naar “Zonnestraaltje” gaan.

Aan het begin van het nieuwe schooljaar zal het voor iedereen (peuters, ouders, juffen, de vrijwilligers, bestuur en kabouter Pim) wel even wennen zijn, maar met veel inzet en liefde voor “Zonnestraaltje” wordt ook de nieuwe plek weer een mooie speelplek waar de peuters zich in hun eigenheid en individualiteit kunnen ontwikkelen tot een stevige kleuter.
Omdat niet iedereen op mijn fantastisch georganiseerd afscheidsfeest aanwezig kon zijn, voeg ik hierbij mijn “Dank je wel speech” die ik toen uitgesproken heb toe.

Dan rest mij nog als laatste, jullie ontzettend te bedanken voor alle hulp (op welk vlak dan ook) die ik van iedereen in de loop van de jaren gekregen heb. Zonder de inzet van OUDERS kan “Zonnestraaltje” nooit zijn en op de nieuwe plek worden zoals het nu is geweest.

Iedereen heeft mijn adres dus als je in de buurt bent dan staat de koffie of thee altijd klaar.

Lieve groet, Ria

 

3 juli 2016.

Lieve Mensen,

Dank je wel, nu mag ik hoop ik even iets zeggen. Iedereen die hier aanwezig is heeft een stukje meegelopen op het pad van mijn leven. Op je levenspad kom je heel wat kruispunten tegen en dat is vaak de plek waar je de “ander” ontmoet, of een nieuwe weg inslaat.
Sommigen lopen een stukje met je mee, de een wat langer dan de ander. Er is maar een klein groepje dat hopelijk je hele leven met je meewandelt en van alle mensen die met mij korter of langer hebben meegewandeld heb ik dingen geleerd en zij hebben mij vaak geholpen als ik er niet meer uit kwam.
Iedereen die hier aanwezig is kent mij wel maar niet altijd elkaar. Wanneer ik namen ga noemen loop ik natuurlijk het risico dat ik mensen niet benoem, ik wist niet wie er allemaal naar dit feestje zouden komen en dus heb ik maar wat gegokt.
Ik zie in ieder geval mijn oudste zus Diny, zij is degene die het langst met mij meewandelt en ook mijn jongere zus Diana en mijn zwager Theo. Van hen heb ik altijd de nodige hulp gehad.
Een klein voorbeeldje:
Diana was zelfs aan het eind van een avond bereidt om, wanneer mijn computer het weer eens niet deed wat ik wilde en ik er radeloos van werd, mij te helpen met de lay-out van het beleidsplan. Dat betekende gewoon dat mijn schots en scheve lay-out via de glasvezel naar Hellevoetsluis vloog en dat Diana het keurig op de juiste volgorde met bladnummering zette en ik het document weer via dezelfde vezels terug ontving in Hilversum.
Een ander voorbeeld: ook mijn beste vriendin Mieke die ik al ken vanaf mijn eerste werkkring en bij wie ik altijd even kan uitblazen en van haar altijd een nuchter antwoordt krijg over de perikelen van “Zonnestraaltje”.
Nogmaals mijn dank aan jullie.

Op een andere kruising ontmoette ik Sis, Aurinda en Theo van Oort. Met hen vormde ik een actiegroepje voor het behoud van de speelzaal. We hebben toen een nieuwe stichting opgericht en een nieuw bestuur gevormd. Als zij dat toen niet met mij hadden gedaan was er misschien helemaal geen Zonnestraaltje geweest. Ook jullie heel erg bedankt.

Natuurlijk waren er vele kruispunten met bestuurswisselingen, zo ontmoette ik Anjo, Rick, Elly, Suze, Mardou, Roosje, Karlijn, Marco, Tanja, Janneke, Herman, Ilse, Ernst, Erik, Jan, Jolanda, Dennis, Eva, Femke en Koen.

In een bestuur zitten is niet altijd eenvoudig en makkelijk, maar het geeft wel een gevoel van verbondenheid, strijdlust en vooral stevig doorwandelen naar het doel dat je gezamenlijk voor ogen hebt.

De groep waarvan Hans de voorzitter was heeft een hele intensieve periode gehad van onderhandelingen met de toenmalige SKH. Bijna waren we een onderdeel van hen geworden maar gelukkig was Ilse degene die tegen mij zei: “Als je er geen goed gevoel bij hebt moet je het niet doen en gaan we er voor zorgen dat er weer een nieuw bestuur komt.” En dat gebeurde ook.

Maar ook de groep van Tanja had het niet makkelijk. Zij werden geconfronteerd met het bijna stopzetten van de subsidie door de gemeente en een gedwongen opgaan in de SKH. Maar ook die wind waaide over.

Ook het huidige bestuur staat op een kruispunt en voor een flinke taak, op korte termijn de verhuizing naar de Kindercampus en de harmonisatie van de peuterspeelzalen.

Voor een persoon heb ik een speciaal woordje van dank, Anjo, jij was degene die mij vroeg of ik geen interesse had in een vacature bij Zonnestraaltje. En zo was ik weer op een kruispunt beland.

Nu werd ik van bestuurslid leidster op de groep en heb ik met vele peuters een eindje mee mogen wandelen, en hun ontwikkeling van peuter tot kleuter mogen volgen. Van hen heb ik geleerd dat het hier en nu erg belangrijk is en vooral genieten van de dingen waar je mee bezig bent. Bij de peuters horen natuurlijk de ouders, hen wil ik bedanken voor alle hulp die zij mij en “Zonnestraaltje” in de afgelopen 18 jaar hebben gegeven. Voor een ouder wil ik hier even een uitzondering maken. Bernadette ken ik al 10 jaar en al haar 4 kinderen hebben bij mij in de groep gezeten. Op haar kon ik altijd bouwen als op een rots, altijd bereidt om iets voor je te doen, nooit was iets teveel, ondanks haar eigen drukke gezin.

Niet alleen de bestuursleden wisselden maar ook de juffen en vrijwilligers. Marie-Jose, Lisa, Irma, Erica, Monique, Estelle, Annemoon. Met de een klikte het beter dan met de ander maar van allen heb ik wat geleerd, dank jullie daarvoor.

En dan onze drie kinderen, die, terwijl veel energie en tijd van mij naar “Zonnestraaltje” ging, gewoon door bleven groeien en zich hebben ontwikkeld tot 3 geweldige volwassenen die ook weer ieder hun eigen pad met vallen en opstaan bewandelen en hun doel bereiken. Ik ben erg trots op jullie.

“Last but not least” mijn echtgenot Ben, die soms wel een beetje en soms wel meer dan een beetje mopperde als ik weer voor de speelzaal bezig was “Houd het nooit op”? Maar die mij altijd bleef steunen en zelfs in nood een aantal jaren het penningmeesterschap op zich nam, ook vaak met de tuindagen en de markt mee hielp en met wie ik kon discussiëren over de antroposofie.
Dank, dank, dank, schat.

Nu ben ik op een nieuw kruispunt aangekomen, hopelijk niet de laatste. Ik ga afscheid nemen van Zonnestraaltje en ben reuze benieuwd wat er nu weer allemaal op mijn pad komt.

Ik heb met heel veel plezier met jullie samengewerkt en ik had het geluk dat ik ook hier een hele zelfstandige baan gevonden heb, waarin ik veel van mij zelf kwijt kon.
Dank jullie wel..

Ik wens iedereen heel veel inspiratie en moed om de komende tijd “Zonnestraaltje” door de moeilijk perikelen heen te loodsen en de speelzaal op het juiste pad te houden.

Ik heb voor sommige van jullie nog iets gemaakt en wil dit nu graag geven.

03-07-2016

 

foto 5

 

Sint Jan

 

De betekenis van Sint Jan.

Het is hoogzomer, de tijd om buiten te leven, de grenzen te zoeken, en vaak letterlijk over de grenzen te gaan. We gaan naar Duitsland, Frankrijk, Noorwegen of zelfs naar de andere
kant van de wereld. St. Jan is het feest geworden van Johannes de Doper, die verwant was aan Jezus van Nazareth. Hij mocht Hem dopen met het water uit de Jordaan toen Jezus 30 oud was. Vanaf dat moment spreken we over Christus. Johannes de Doper sprak over Christus: ’Ik moet afnemen, opdat Hij kan groeien’.
Bij de oude Germanen vond ook een Midzomerfeest plaats. Er werden offervuren  gestookt en maaltijden geofferd. Dit heidense feest is, zoals zoveel feesten, in de christelijke cultuur opgenomen. Baden in stromend water ook bij de heidense rituelen. Het was een vruchtbaarheidsrite. Planten die geplukt werden op St. Jan hadden grote geneeskracht.
Het St.Jansvuur had een louterende werking voor wie erover durfde springen. In de tijd van de druïden raakten de mensen door het vuur in extase. Dan konden ze waarnemingen doen aan de zomerhemel, die de toekomst openbaarden. Natuurwezens speelden in deze nacht met de mensen. En dat we getooid zijn met kransen van levende bloemen is daar ook een beeld voor: de gaven van Moeder Natuur, die eigenlijk helemaal ten dode zijn opgeschreven, sieren de mens ter ere van Christus.


Sint Jansfeest in juni.

Juni is kwistig met haar onvervalste geschenken. Het is zonnig en warm. De pioenen en de rozen staan in bloei en het wordt tijd je te goed te doen aan aardbeien met slagroom en die overheerlijke asperges. We hebben een bredere glimlach, een gullere lach, een opener hart.
En voor wie het nog niet weet; 24 juni,
Asperges dood, kersen rood.
En daar klinkt in de verte reeds “Ik heb een mooie bloemenmand, aan wie zal ik hem geven…”
Feest vieren is een kunst. Naar een feest toeleven, het voorbereiden, de aankleding, wordt het dit jaar een versierde hoed of een bloemenkrans? Je verheugen op, herinneringen aan vroeger, het feest zelf en dan het nagenieten.
Met het vieren van een feest verbinden we ons met mensen die hetzelfde feest vieren als wij, waar ook ter wereld. Met Sint Jan is dat wereldwijd.


De Zevensprong.

Op een andere manier kijken naar deze zeer bekende en geliefde volksdans. Het spel is voor jong en oud bedoeld om samen te spelen en te beleven. Zeker niet om aan kinderen uit te leggen! Riten en symbolen worden onbewust in het etherlichaam opgenomen en werken daar vormend aan de ziel tot in de toekomst, al is de betekenis niet bewust.

Door aan zingen en spelen een structuur te geven kunnen we ons op een vrolijke manier met de diepe betekenis van het Sint Jansfeest verbinden. De Zevensprong is een heel oude sacrale dans, een dans over de cyclus van leven en sterven, en het terugvinden van het leven in het sterven. Een dans van in- en uitwikkeling en van het einde en een nieuw begin. We lopen in een kring rond, elkaar bij de hand vasthoudend, en zingen: Heb je wel gehoord van de zeven de zeven Heb je wel gehoord van de zevensprong?Ze zeggen dat ik niet dansen kan maar ik kan dansen als een edelman. ‘Dat is één…’en bij de eerste sprong plaatsen we allemaal het rechterbeen naar voren. Dan lopen we opnieuw rond in de kring, dansen en zingen: Heb je wel gehoord van de zeven de zeven…enz. tot het einde: Dat is twee!..Bij de tweede sprong plaatsen we allemaal het linkerbeen naar voren. Opnieuw het refrein:…Dat is drie …Bij de derde sprong plaatsen we de rechter knie op de grond. Opnieuw:…Dat is vier … Bij de vierde sprong plaatsen we de linker knie op de grond. Dat is vijf… Bij de vijfde sprong plaatsen we de rechter elleboog op de grond. Dat is zes…Bij de zesde sprong plaatsen we de linker elleboog op de grond. Dat is zeven…Bij de zevende sprong leggen we allemaal het hoofd op de grond (dan zijn we helemaal ingerold).
De dans wordt dus zeven keer herhaald, en steeds afgesloten met een gebaar waardoor we ons in 7 sprongen in elkaar rollen, om vervolgens weer recht op te springen en met een dans af te sluiten of opnieuw te beginnen. Deze dans is zo waar dat hij nooit verveelt.